Barbara: ‘Als passant ben ik vrijer om zaken te benoemen die gevoelig liggen’

Gouden Gasten zijn denkers en doeners (m/v), die verandering en vernieuwing in organisaties van binnenuit ondersteunen. In een interviewreeks stellen we ze één voor één aan je voor. Vandaag: Gouden Gast Barbara van Iersel (1965), momenteel werkzaam als afdelingshoofd pathologie bij het St. Antonius Ziekenhuis.

Sinds 2015 werk je op basis van tijdelijke contracten en vervul je posities op interimbasis. Is dat een bewuste keuze?
‘Ja, want de tijdelijke jobs geven me de vrijheid die ik nodig heb.’ Aarzelt even. Dan: ‘Hoe kan ik dat uitleggen? In 2015, toen ik nog in vaste dienst was, maakte ik een lastige periode door. Ik werkte te hard en kreeg te weinig energie van mijn werk. In die periode besloot ik dat een vast dienstverband niet meer bij me paste. Ik wilde mijn leven anders in gaan richten en dat heb ik gedaan.’

Waarom past een interim-functie beter bij je?
‘Ik houd van verandering en dynamiek in mijn werk – ik ben meer een bouwer dan iemand  die een afdeling beheert. Als je ergens vijf jaar werkt en voor de vijfde keer een functioneringsgesprek hebt gehad, wordt werk een routine. Interimwerk is anders. De noodzaak is meestal hoog als je als interimmer ergens binnenkomt. In deze setting komen mijn sterke punten beter tot recht.’

Je stapt binnen, kijkt wat er moet gebeuren en gaat aan het werk.
Al lachend: ‘Héér-lijk.’

Hoe profiteren jouw opdrachtgevers daarvan?
‘Ik ben een passant en daarmee vrijer om zaken te benoemen die gevoelig liggen. Ik leg het op tafel in het belang van de organisatie. Dat is confronterend en soms zelfs pijnlijk. Maar zolang ik het met compassie doe, kan het.’

Je bent in je carrière altijd actief geweest in de zorg. In hoeverre is dat een bewuste keuze?
‘Mijn werk moet betekenis hebben. Ik ben van origine verpleegkundige en heb jaren in die functie gewerkt. Ik ken de praktijk goed en snap hoe de zorg werkt. Geleidelijk aan heb ik de overstap gemaakt naar het leidinggeven. Dat ik de andere kant ook ken, helpt me. Ik ben er nog steeds verbaasd over hoe weinig… Laat ik het anders zeggen: als interim manager zie ik het nog vaak gebeuren dat persoonlijke belangen voorop worden gesteld. Dat begrijp ik niet. In de zorg draait het om de patiënt. Punt.’

Een Gouden Gast volgens Barbara

‘Iemand die met verstand van zaken een uitdaging aangaat op een manier die mensen niet gewend zijn. We doen het anders, en niet onbelangrijk: we durven ook nee te zeggen. Een Gouden Gast staat in verbinding met de organisatie én de mensen. Je doet het mét mensen en niet vóór mensen. In je eentje ben je nooit een winning team.’

logo-small-kader

Het lijkt me cruciaal dat je in jouw functie begrijpt hoe je collega’s aan het bed denken en handelen.
‘Ja, dat vind ik ook.’

Blijkbaar is het uitzonderlijk.
‘Voor mij is dit de enige manier waarop ik kan werken. Ik wil snappen wat er gebeurt bij mensen. Als je het snapt, kun je problemen beter oplossen. Of ik een uitzondering ben? Dat vind ik lastig te zeggen. Ik kan alleen over mezelf spreken en merk dat collega’s mijn manier van leidinggeven bijzonder vinden.’

Waar doelen die collega’s op, denk je?
‘Ik zie de mens. Waar ligt iemands kracht, waarom reageert iemand zo, waarom is iemand alleen nog maar aan het mopperen, waarom kiest iemand voor dit vak? Daarin kijk ik naar individuen, maar ook naar de groepsdynamiek. Tegelijkertijd geef ik duidelijk grenzen aan – ik noem dat warme zakelijkheid. Ik geloof dat deze combinatie leidt tot betere resultaten. Mensen willen gehoord en gezien worden, de ruimte krijgen om zich te ontwikkelen en tegelijkertijd duidelijk weten wat de kaders zijn. Volgens mij zijn dit de ultieme ingrediënten voor een succesvol veranderingstraject.’

Kost jouw manier van leidinggevenden veel energie?
‘Ja. Er is geen ander antwoord mogelijk.’

Hoe ga je daar mee om?
‘Ik probeer werk en leven in balans te houden. Gelukkig heb ik kritische mensen om me heen die me af en toe terugfluiten. Als ik constateer dat ik mijn vrije tijd vooral nodig heb om uit te rusten van mijn werk, is de balans zoek. Met vrienden en familie ga ik graag uit eten. Thuis koken vind ik ook heerlijk. Verder bezoeken we concerten en festivals, ik wandel en lees graag en varen vind ik ook leuk. Sporten is helaas een verplichting, maar wel noodzakelijk.’

Wat is jouw advies aan professionals die worstelen met hun werkende leven?
‘Ga de confrontatie met jezelf aan, zoals ik dat deed in 2015. Het is veel minder beangstigend dan je van te voren denkt. Je kunt vechten tegen angsten en onzekerheden, terwijl je het plaatje juist scherper gaat zien als je die angsten en onzekerheden toelaat. Ik was bang om risico’s te nemen en los te laten wat bekend voor me was. Ik werkte jarenlang op basis van vaste contracten. Ik wist wat ik had. Door me los te weken van dat stramien heb ik mijn horizon verbreed en mijn leven verrijkt.’

Wat heeft het je gebracht?
‘Ik voel me bevrijd. Dat is één. Daarnaast kom ik sindsdien mensen tegen die ik anders niet was tegengekomen. Mensen met andere ideeën die op andere manieren denken. Daar leer ik veel van. Kijk naar mijn huidige klus. Ik denk dat ik hier anders niet zo snel was beland.’

Wat wordt jouw volgende grote avontuur?
‘Oeh …‘ Stilte. ‘Ik ben blij dat ik niet meer in de psychiatrie werk, omdat ik vind dat de psychiatrie de ouderenzorg achterna gaat. Het gaat slechter en slechter en slechter. Net zo lang tot het niet meer langer kan. Dan pompen ze er waarschijnlijk een hoop geld in. Misschien ligt daar nog een uitdaging voor mij. Ik zou graag een bijdrage leveren aan het verbeteren van de situatie in de psychiatrie.’