Verhalen

Annelien

In 2017 verstuurde je tevergeefs tientallen sollicitatiebrieven. Uiteindelijk schreef je je in als zelfstandige. Wanneer hakte je de knoop door?

‘In mijn hoofd had ik het al honderd keer besloten, maar ik moest eerst mijn angsten overwinnen. De verleiding om te solliciteren naar een vaste baan was gewoon heel groot. Ik ben een kind van de jaren zestig, begrijp je. Mijn generatie hecht aan vastigheid, mijn vader was ambtenaar. Dat zijn geen bevorderende elementen om een freelancebestaan te beginnen op je negenenvijftigste. Alleen: ik was zo klaar met de hele situatie. Met hulp van een vriendin die al langer freelancet heb ik alsnog de stap gezet. Ik ben er vol voor gegaan en schreef me in bij meerdere intermediairs. Al snel hingen ze aan de lijn. Veel klussen vond ik niet uitdagend, totdat Gouden Gasten me voordroeg als interim Course Director International Business aan de Hogeschool Rotterdam. Dat zag ik wél als een uitdaging. De maandag erop kon ik beginnen.’
Denk je inmiddels: had ik het maar eerder gedaan?
‘Zeker weten. Ik had minder bang hoeven zijn. De zogenaamde veiligheid die een vaste baan je biedt is natuurlijk onzin. Dat heb ik zelf ondervonden. Door bezuinigingsmaatregelen zat ik ineens zonder werk. Achteraf bezien ben ik te lang blijven zitten in verschillende functies. Het zal een generatieding zijn. Mijn vader leeft niet meer, maar die had dit bijvoorbeeld een buitengewoon onverstandige beslissing gevonden. Een vaste baan verruilen voor een onzeker bestaan, je bent toch niet gek geworden?’

Wat heb jij te bieden aan de Hogeschool Rotterdam?

‘Ik zal niet van mezelf zeggen dat ik wijs ben, maar ik geloof wel dat ik wijzer kan omgaan met situaties. Ik heb meer dan dertig jaar ervaring in de communicatie- en onderwijssector. Ik heb geleerd hoe je met mensen omgaat én hoe je problemen relativeert. Als mensen in de war raken van een grote verandering denk ik: “Joh, wen er maar aan, want dit is niet de eerste en zal ook niet de laatste zijn. Nothing lasts forever.” Verder geldt voor mij: ik zeg wat ik doe en ik doe wat ik zeg.’

Het klinkt alsof je met die kwaliteiten veel beter tot je recht komt als zzp’er.

‘Dat weet ik wel zeker. Vreemde ogen dwingen. In het onderwijs worden dingen die al een poosje zo zijn niet snel aangepakt. Hoe nodig dat ook is. Als buitenstaander voel ik me vrijer om vragen te stellen, waardoor ik meer kan bereiken. Ik krijg nu ruimte. Als ik een omslachtig proces zie, stel ik vragen. “Zie ik iets over het hoofd? Weet ik niet hoe het werkt?” En als ik geen bevredigend antwoord krijg, ga ik aan de slag. Daar maak ik overigens niet altijd vrienden mee. Niet iedereen wil horen wat ik vind.’

Met die eigenschappen ben je in iedere organisatie van waarde.

‘Dat geloof ik inmiddels ook. Het is nu weer even onderwijs, maar misschien ligt mijn volgende uitdaging wel buiten het onderwijs. De automotive-branche lijkt me erg interessant. Technologie, innovaties, werken met beta-mannen: ik zie dat wel gebeuren. Ik ben ook nieuwsgierig naar werken in een chemiebedrijf.’

Wat is het voornaamste inzicht wat je hebt opgedaan in je werkende leven tot nu toe?

‘De meeste mensen deugen. Dat kwartje viel nadat ik het nieuwe boek van Rutger Bregman las. In management zijn we lang uitgegaan van het voorkomen van problemen, maar daar moet je je niet mee bezig houden. Als manager of leidinggevende kun je je veel beter richten op het ondersteunen van goede energie. Dat is een wezenlijk andere manier van kijken. Zo voel ik het al langer, maar het boek heeft me geholpen om het te benoemen. Je kunt tegen mensen zeggen: “Je mag niet thuiswerken, want dan heb ik geen grip op je.” Je kunt ook zeggen: “Ga lekker thuiswerken als jij je daar goed bij voelt, maar zorg dat je werk af is.”’

Ben jij iemand bij wie familie, vrienden en kennissen om raad vragen?

Na een korte stilte: ‘Dat gebeurt, ja. Ik leg pijnpunten bloot, maar ben ook in staat om de sfeer terug te brengen. Ik verhelder én relativeer. Als iemand helemaal hysterisch voor me staat is mijn eerste vraag vaak: “Gaan er doden vallen, of?” Mensen vinden dat prettig, maar ik heb het zelf ook moeten leren. Kerst 2017 was voor mij een omslagpunt. Ik bekeek mijn leven en stelde mezelf de vraag: “Wat doe ik nou eigenlijk?” De een zorgt voor tafeltje dekje, de ander adopteert een zwerfhond in Roemenië. Ik deed niet zoveel. Werk is belangrijk, maar hoe kan ik anderen helpen? Ik schreef me in als vrijwilliger. Sindsdien ga ik wekelijks op pad met Anita, die MS heeft. Ze is een paar jaar jonger dan ik en door haar ziekte kan ze nauwelijks iets. Ik doe dingen waar de verzorging niet aan toe komt: samen een boodschap halen, nagels lakken, een beetje kletsen. Het relativeert enorm. Als ik op donderdag het bejaardentehuis binnenloop en ik zie haar zitten, denk ik: waar maakte ik me ook alweer druk over?’

Wat wilde je als kind worden?

‘Chirurg. Dat is niet gebeurd, omdat ik op de middelbare school voor talen koos in plaats van bètavakken. Ik heb er geen spijt van maar als ik opnieuw zou mogen kiezen, koos ik de architectenopleiding. In dat vak zit alles wat ik leuk vind: techniek, schoonheid, landschappen en from scratch dingen maken. Maar goed, zo ver zal het niet komen.’

Je weet het niet. Volgens mij ben jij het levende bewijs dat je op latere leeftijd nog een flinke stap kan zetten

Lacht. Dan: ‘Het zou leuk zijn. Op mijn werkplek bij de Hogeschool Rotterdam kijk ik uit over de Kop van Zuid. Nou, eat your heart out. Wat staan dáár geweldige gebouwen. Wie weet doe ik het ooit. Ik ben er gek genoeg voor.’

Waar kun je helemaal in opgaan als je niet aan het werk bent?

‘Zingen. Ik speel bij een muziektheater in mijn woonplaats Breda met een groep van heel energieke zestigplussers. Ik ben een van de jongsten. Het is theater, compleet met choreografie, decorstukken en outfits. Dit is nog zo’n goede beslissing die ik heb genomen rondom de kerst in 2017.’

Hoe zie je de rest van je werkende leven voor je?

‘Ik denk niet dat ik nog in loondienst ga. Ik blijf zzp’er en waarschijnlijk langer dan de pensioenleeftijd. Ik vind werken leuk, zeker als ik me zo blijf voelen als nu. Eindelijk ervaar ik de vrijheid om afstand te nemen. Ik kan objectiever zijn en beter inschatten wat er nodig is in een veranderingsproces. Dit past bij me.’

Delen via: