Peter Langerak: “door besluitvaardig te zijn breng ik de rust terug”

Peter Langerak: “door besluitvaardig te zijn breng ik de rust terug”

Gouden Gasten zijn denkers en doeners (m/v), die verandering en vernieuwing in organisaties van binnenuit ondersteunen. In een interviewreeks stellen we ze één voor één aan je voor. Vandaag: Peter Langerak.

Hoe is het om Peter Langerak te zijn?

“Soms hectisch. Ik denk veel en snel, maar die onrust zullen mensen niet ervaren. Als er paniek in de tent is, ben ik nota bene degene die de rust terug brengt door besluitvaardig te zijn.”

 

Wat halen organisaties in huis als ze jou vragen om te komen?

“De eerste vraag die ik stel als ik in een organisatie binnenstap is: ‘Wie neemt mijn rol over als ik weer weg ga?’ Als die persoon er nog niet is, wil ik die persoon eerst vinden. Ik vind het belangrijk dat anderen het gezicht worden van een verandering en niet ikzelf. Het is mijn rol om voor rust en duidelijkheid te zorgen en de lijnen uit te zetten. Wie doet wat? Als verandermanager ben ik ervoor verantwoordelijk dat een verandertraject op de lange termijn slaagt, ook als ik weg ben. Om die reden zijn de mensen in de organisatie nodig.”

 

Als verandermanager zie je veel verschillende organisaties van binnen. Waar verbaas jij je over?

“Ik zie helaas mensen die niet zichzelf zijn. Om eerlijk te zijn lijkt me dat doodvermoeiend. Een organisatie is er ook helemaal niet bij gebaat. Authentieke mensen zijn namelijk veel sterker. In persoonlijke gesprekken probeer ik onecht gedrag te benoemen. Vaak erkennen mensen het dan. Ik vind het een uitdaging om hen vervolgens te laten ervaren dat ze veel waardevoller zijn als ze de rol die ze spelen overboord gooien en lekker zichzelf gaan zijn.”

 

Wat vind je het minst leuk aan je werk?

“Interim werk is ontzettend gaaf, maar het afscheid nemen valt me iedere keer zwaar. Om mijn werk goed te kunnen doen ga ik helemaal op in de organisatie. Ik bind me, identificeer me met de mensen en word in korte tijd een collega. Elk project maak ik nieuwe vrienden. Maar als een project afgelopen is, zeg ik de mensen weer vaarwel. Dat is jammer, maar het hoort er nou eenmaal bij. Laat ik het zo zeggen: de afscheidsetentjes zijn niet mijn favoriete onderdeel.”

 

Peter, waar houd jij je mee bezig als je niet aan het werk bent?

“Ik ben geobsedeerd door typografie. Waarom worden er op de snelweg in Nederland twee soorten lettertypes gebruikt? Dat is een vraag die me bezig kan houden. Wist jij dat voor rechtdoor op verkeersborden twee soorten pijlen worden gebruikt? De ene pijl staat naar beneden, de andere pijl naar boven. Als de pijlen naar boven gericht zijn, zijn files zeven procent minder lang. Dan is het toch bijzonder dat de pijlen naar beneden nog steeds worden gebruikt?”

 

Hoe druk ben je met deze obsessie?

“Het is iets wat automatisch de hele dag doorgaat. Ik kijk met andere ogen naar winkelpuien, verkeersborden, documenten, naar eigenlijk alles. Overal waar letters en tekens worden gebruikt, let ik extra goed op. Sinds kort heb ik een grote plaat in mijn huis hangen waarop het verschil tussen de lettertypes Arial en Helvetica duidelijk is gemaakt.”

En, Helvetica of Arial?

“Helvetica, dat lijkt me duidelijk. Helvetica Neue om precies te zijn. Kijk zelf maar eens. Het is steviger, duidelijker en verfijnder. Arial heeft schuine lijntjes. Dat is niet fraai. De metro in New York heeft zwarte borden met daarop witte Helvetica letters. Dat vind ik echt fantastisch. Toen ik bij Hay Group werkte, was er een aparte afdeling voor vormgeving. Daar maakte ik nooit gebruik van. Ik deed het liever zelf. Ik zie het iedere keer weer als een uitdaging om een rapport dusdanig vorm te geven dat een boodschap helder overkomt.”

Wat is de leukste bijbaan die je ooit hebt gehad?

“Toen ik jong was, wilde ik banketbakker worden. Op mijn negende verjaardag kreeg ik een oven met allemaal spulletjes om zelf aan de slag te gaan. Later, toen ik 17 jaar was, heb ik gewerkt als knecht van een banketbakker in Haamstede. Ik moest om twee uur ’s nachts beginnen. Het was heel gaaf, maar toch minder ambachtelijk dan ik had gehoopt. In een bakkerij werken is bijna fabrieksmatig seriewerk. De een legt de bodem, de ander spuit de slagroom op, en ga zo maar door.”

 

Waar ben je op dit moment aan het werk?

“Ik help de Erasmus Universiteit in Rotterdam bij de vernieuwing van het beoordelingsbeleid. Het is een traject van een paar maanden, waarbij de uitdaging is om alle medewerkers en leidinggevenden volgens het nieuwe beleid te laten werken. De positie van de HR partners staat in de veranderaanpak voorop. Zij zijn de ambassadeurs voor het nieuwe beleid.”